سنجش کیفیت خدمات در بیمارستانها و مراکز درمانی همواره از دغدغه های مدیران درمانی در هر سیستمی بوده است . در وزارت بهداشت کشور ما هم این دغدغه همیشه احساس میشده است . اما مشکل در میزان موفقیت متدهای سنجش کیفیت بوده و خواهد بود . اینکه این متدها چگونه و به چه میزان با فرهنگ بیمارستانی ٬ پروتکل های درمانی ٬ سیستم نرسینگ ٬ اقتصاد درمان ٬ توان مدیریت مراکز درمانی و از همه مهمتر عادات و فضای فرهنگی بیمار و همراه بیمار و .... همخوانی دارد؟ بسیار مهم و سرنوشت ساز است .
آن چیزی که به قانونگذار برمیگردد ایجاد فضای مناسب برای سنجش کیفی خدمات در بیمارستانهاست . به همین دلیل به محض ورود هر استاندارد ٬ متد و پروتکل سنجش خدمات و یا افزایش کیفی جدیدی برای بیمارستانها ٬ بلافاصله از استقبال حاکمیتی و کلان وزراتی برخوردار گشته است . تا جاییکه بعضآ برای هر متدی اداره ای تشکیل و به چارت سازمانی وزارت بهداشت اضافه شده است .
در حال حاضر اداره ارزشیابی بیمارستانها در وزارت بهداشت ٬ با متدهای مختلفی همچون متد ارزشیابی بیمارستانها ٬ متد اعتبار بخشی بیمارستانها و.... سعی در سنجش کیفی مراکز درمانی دارد . ضمن آنکه متدهای مختلف دیگری از چهار گوشه جهان ٬ هر از چند گاهی مد روز شده و باعث جنب و جوش در مجامع درمانی کشور میشود ٬ همانند برنامه رتبه بندی بیمارستانها - برنامه سطح بندی بیمارستانها - برنامه بیمارستانهای ایمن - برنامه مدیریت جامع کیفبیت - برنامه رضایت مندی بیمار - استاندارد ACI - استاندارد GCI - و بالاخره برنامه حاکمیت بالینی
نخستين جشنواره كشوري حاكميت باليني با هدف ارتقاي سطح كيفيتي در بيمارستان ها، هفته پیش برگزار شد و . . . . .
جهت رویت متن كامل اين مطلب تحلیلی ٬ میتوانید بر روی کلمهء ادامه متن در كادر ذيل کلیک فرمائید :